In normale tijden zouden wij rond deze tijd feesten. Met al onze vrienden samen in zaal De Cerkel bij een lekker etentje, een glaasje wijn. Ons eens laten gaan op de dansvloer. Kortom genieten met Okra. Helaas, een onzichtbaar beestje heeft hierover anders laten beslissen. Wij blijven nog een hele tijd gebonden aan de maatregelen opgelegd door onze overheid op advies van de vele wetenschappers.

Het is de stille periode in het jaar. De donkere dagen worden met mondjesmaat traag maar zeker, terug wat langer. Dat biedt ons perspectief. Op dit ogenblik hopen wij dat een derde coronagolf kan afgewend worden en wij allen binnen afzienbare tijd kunnen gevaccineerd worden zodat wij ons wat veiliger kunnen voelen en stilaan mogen evolueren naar een wat normaler levenswijze.

Blijf even stilstaan bij de volgende bezinningsteksten. Misschien doen zij deugd aan het hart.

Het daagt nog steeds in het Oosten.

En net als de drie wijzen, die geloofden in de geboorte van het Licht en in vertrouwen de weg volgden , die het bescheen, worden wij elke dag weer uitgenodigd om op pad te gaan met een rugzak vol geloof, hoop en liefde.

  • “Ik offer je goud”, sprak de eerste, “als een kostbare schat aan geloof, die niet kan worden geroofd, omdat ze schuilt in mijn innerlijk weten.
    Ik heb zeker duistere uren gekund, maar in de meest donkere nacht van mijn leven, had ik nog steeds weet van de dageraad.
    Toen ik op een ochtend ontwaakte en het licht zag gloren, ben ik opgestaan en op weg gegaan.
    En gaandeweg ontmoette ik mijn metgezellen.”
  • Ik offer je wierook”, sprak de tweede, “als onzichtbare wolken van hoop , die zich wijd en zijd verspreiden en mensen optillen uit wanhoop.
    Ik heb zeker moeilijke uren gekend, maar bij elk nieuw ontwaken, werd mijn hoop steeds weer herboren. Toen ik op een ochtend ontwaakte en het licht zag gloren, ben ik opgestaan en op weg gegaan.
    En gaandeweg ontmoette ik mijn metgezellen.”
  • “Ik offer je mirre”, sprak de derde, “als de zachte balsem van de liefde, die het hart verlicht en de mens weer hoop schenkt, zodat hij opnieuw gelooft in het leven.
    Ik heb zeker eenzame uren gekend, maar toen ik op een ochtend ontwaakte en het licht zag gloren, voelde ik het geloof in mij groeien. En de hoop wenkte mij zo intens, dat ik ben opgestaan en op weg gegaan.
    En gaandeweg ontmoette ik mijn metgezellen.”En met dankbaarheid in hun hart boden de drie wijzen hun gaven aan.

Geloof, hoop en liefde smolten in vertrouwen samen en heelden hen, die, geleid door het Licht, zelf de weg werden, de waarheid en het Leven…

Als je wereld lijkt in te storten,
als de zon van de hoop versluierd lijkt
in de wolken van pijn en verdriet;
als de sterren in je leven
doven aan de hemel van jouw verhaal
en je nergens nog oriëntatie vindt,
als je geen controle of greep meer krijgt
op wat je overkomt, ervaart of voelt
en het leven je enkel zinloos lijkt
leer dan van het beeld van de vijgenboom:
als zijn twijgen zacht worden
en zijn bladeren zich ontvouwen,
dan weet je dat de zomer in aantocht is.
Als je wereld lijkt in te storten,
kan je tussen het puin om je heen
al de eerste sporen ontdekken
van een nieuw verhaal
dat je voorzichtig opbouwt.
Als je geen oriëntatie meer vindt
doorheen alles wat jou overkomt,
keer dan naar binnen
en luister naar wat je hart jou vertelt.
Het is het enige en echte kompas in je leven.
Als het leven je zinloos lijkt,
en je keer op keer de controle verliest,
luister dan naar wat het leven je zelf wil vertellen.
Misschien worden je handen, je voeten en je hart
nu vrij gemaakt om straks het nieuwe te kunnen omhelzen.

Het Okra Bertem team.

Print Friendly, PDF & Email
2 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *